Goed heb ik nog mijn les niet geleerd. Het sneeuwde vorge nacht omhoog hoger en ik er niet in slaagde om een zeer sterke Bise (het noordenwind) in de voorspelling op te merken.

Vandaag was een grote 50 kmlijn in Vallée Verte over Col. de Cou, Col. de Saxel, en een omweg tot 1450 meter op een kleine weg boven Saxel. Beklimmen was groot, is het een aardige route. Maar wij stelden in sneeuw rond 1.000 meter in werking en, met de sterke wind, die de 1.116 meter daalt was Col. de Cou scarily koud.

Ondanks dat, was Martin spel om mijn 6km omweg aan Monastre en hierboven bij de onze tweede klim van de rit te proberen. Het is een fantastische kleine weg, hoewel bij ongeveer 1200 meter het sneeuw en ijzig begon te worden. Maar wanneer u uitgaat, is het moeilijk koud te zijn en wij genoten van de route. Na een paar beelden die wij aan gingerly zijn begonnen daal op het ijs. En het was KOUD. ZO KOUD!! Ik kon niet ophouden lachend, maar het was vreselijk. Bij het begin van de afdaling, blies de wind sneeuw helemaal over onze gezichten die toen opnieuw vroren in smolten, en het enkel dingen slechter maakte.

Halve beneden 14 km- afdalings dacht ik dat ik weg zou kunnen vallen omdat ik zo veel rilde toen Martin me overging en zei hij weg zou kunnen vallen omdat hij zo veel rilde.

De echte stempellijn was dat ik me warm had gekleed en - slecht Martin - slechts zeer lichte kleren had gebracht aangezien het bij 1.000 hieronder meter zo warm was. YIKES en ik jammerde.

Nog, denk ik wij allebei (de meesten van) grondig van de rit genoten.

Me maak niet ongerust, had Martin minstens handschoenen!