71.5 kms

Vandaag was de hardste rit van het jaar en waarschijnlijk mijn leven. Voor een kernachtige mooie de herfstdag, met het goede fortuin van het hebben van Doreen als mijn steunauto en fotograaf wij de twee uren van huis dreven en de Grote Papa van Reis DE Frankrijk aanvielen beklimt: col. du Galibier.

Draag zo met me voor een lange foto-gevulde post - klik om het even welk te vergroten beeld.

Zoals het 3D Beeld toont, is Galibier geen traditioneel col. (bergpas). Het gaat vrijwel over de bergen - aangezien u in de foto's zult zien. Bij 2.645 meter (8.677 voet) het is één van de hoogste routes in de Alpen - minder dan 200 meter onder het hoogst. Zoals gebruikelijk, was het in de Reis van dit jaar DE Frankrijk en wordt bekeken door velen als grootste klim in Frankrijk.

Ik beklom eigenlijk de andere (gemakkelijker maar hard) kant in Juni, maar had van het doen van deze kant gedroomd. Maar het feit dat doen het behoorlijk vereiste eerst doend Col. du Telegraph was beetje het intimideren geweest. Maar col. wordt vaak gesloten wegens sneeuw tegen midden oktober, zodat was het nu of volgend jaar.

Hier is een grafiek schetsend de verhoging van de klim van vandaag. Het eerste beetje is Telegraaf, toen een 5km afdaling aan het begin van Galibier. Er en terug waren 71.5 kms met een stijgen van 2.400 meter (7.800 voet).

Vóór de aanvang van zelfs Galibier, is het noodzakelijk om Col. du Telegraph - en stijgen van bijna 3.000 voet (840 meter) te beklimmen. Dit is een categorie 1 beklimt (de tweede hardste classificatie) en het gemiddelde nemend van 7% voor 12 kms is het het harde werk daarin is eigen recht - het vergde een uur.

Een prachtig duidelijke de herfstdag. De telegraaf is een sinuous klim door beboste wegen - deel Galibier is boven de boomlijn, die voor twee zeer verschillende routes maakt.

Het naderen van de bovenkant van Telegraaf

Het stellen staat een korte rust toe.

Woohoooo. Gemaakt het. Ik moet zeggen ik geschikte en comfortabele het beklimmen Telegraaf voelde en me constant vertelde om een beetje te vertragen aangezien ik wist om het even welke verspilde energie me later zou kosten. Maar ik was op dit punt in vrij goede geesten. After Telegraph there was a 5 km descent into the ski resort of Valloire. I cursed every lost metre of this descent.

The next 9 kms from Valloire ranged from a flattish 2% to a steep 9% and it was tough to get a rhythm going and I was a little tired. I did my best to eat and drink a lot and kept plugging away. After a few kms a head wind started up.

So … I’ve been climbing for over 2 hours, I’m getting tired, oxygen is getting thin (?!), there’s a head wind, AND I happen to know that the hard part hasn’t even started. But I am enjoying myself.

With 8 kms to go there is a little hut and a restaurant at a place called Plan Lachat - and here the road suddenly turns up the side of the mountain. This is where Galibier gets crazy.

I am the little tiny speck crawling up one of these hairpins.

The scenery is spectacular and extreme. Increasingly I can only shake my head and keep turning the pedals. Doreen has driven by twice and yelled "this is crazy."

Here I am approaching a stretch where you can clearly see the road graffiti left over from the Tour de France. It’s always fun to read and covers dozens of climbs all over France. German and Dutch fans in particular have made road painting a science using colours, templates, big huge rollers, paint that lasts for ever, and sometimes a scathing sense of humour.

I often see a big "Armstrong" painted accross the road with an arrowed line heading over the edge…..

I’m the little sweating speck.

No comment … keep pedaling ….

I am getting a little tired and the road is getting steep. But I’m approaching the snow-line and making progress. I knew this would be painful.

With about 3 kms to go I began to perfect my new head down style - tired!

The end in sight! The last 2kms are evil hairpins that are scary to even drive. In fact 100 metres below the summit is a tunnel allowing cars to bypass the last kilometre or so.

The last half kilometre. I am swerving a bit here.

This shot looks down from the top to the restaurant by the tunnel and the way I have come from. Pretty much straight down for the last kilometre.

OK, I’ve made it. Give me a minute please - I am knackered.

Ok, feeling better - I can almost smile. See the 10% grade warning sign in the background and the danger falling rocks sign. Interestingly (?!) I saw a falling rock by a falling rock sign earlier in the day.

One thing I have learned that is now matter how hot it is climbing, it is usually freezing descending. So I put some pants on, two jackets, my helmet and some warm gloves. Another added bonus of Doreen helping today: I switched bikes for a safer descent.

The top is just a little area. This shot shows the way up from the other side and the exit from the tunnel. THe other side is pretty nuts too.

I am at home now writing, tired but happy. A great day.

Total distance 8,343 kms