Waarschijnlijk beklimt het beroemdst in Juras. Er zijn vier zeer steile manieren omhoog dit monster. Om a te worden Confrérie des Fê lés du Grand Colombier (vertaald: Het broederschap van Loons (freaks, crackpots) van Grote Colombier) moet alle vier in één dag beklimmen. YIKES…. Ik ben een decennium voorbij het kunnen doen dat als elke klim een uit eigen beweging uitdaging is. Één route heeft delen met een rang van 22%! Vertrouw op me 11% is zeer hard, 22% dichtbij onmogelijk. De fietsers worden streng verteld niet om te dalen door deze route. Het is enkel steil te. Hoewel enkel het beklimmen van 2 kanten lidstatus verleent, zodat misschien zou ik dat moeten proberen.

Mijn route was van Culoz, één omhoog van de „gemakkelijkere“ manieren. Het neemt het gemiddelde van 6.9% voor bijna 19 kms maar dit is zeer misleidend aangezien er twee korte downhills en verscheidene easieshdelen zijn. En zo zijn er twee delen die bereik 14%. Mijn god! (ik daalde toen ik deze foto nam was de zo minstens pijn over).

Hier is een andere blog post beklimmend de hardste route die in Artemare opstart.

Vanaf het begin van de route zijn de meningen verbazend aangezien steile 6 kms eerst hoogte boven de rivier en het Meer Bourget van de Rhône aan het Zuiden beklimmen. Ik kon Praatje Mont Revard en Mont (2 grote klimmen) aan het Zuiden gemakkelijk uitkiezen. Bij ongeveer 5 of 6 km merk de eerste en het langste steile deel begint met een bos van gekke korte haarspelden aangezien de weg uitgaat. Ik ben een vreselijke daler en deze rek was pijnlijk omhoog op de manier en een beetje eng op de manier neer, maar het is fantastisch! Er zijn een paar meer eaier kms de weg zich dan bij de route aansluit die in Seysell begint en er drie steile kilometers met inbegrip van een andere korte maar gekke rek zijn.

Aangezien ik gelukkig dit deel beëindigde bizar gebeurde iets. Een oude mens (70?) kwam in werking stellend en schreeuwend bij me om hem tegen te houden en te helpen. Ik hield en merkte heel wat bloed op zijn overhemd en broek tegen op. He had been chopping wood and had badly cut a finger (but it was still attached). He had some heavy tape and I helped him wrap the finger and stop the bleeding. It was a bit nerve wracking when he reached for the axe and offered to cut the tape. He was overly greatful and looked a little shaky but refused offers to drive him to a hospital — and he seemd pretty cheerful all things considered.

He wished me "bon courage" and I continued to the top. Again, while the last few kilometres are easier than the beginning of the route, there are still a few +10% patches incluing the last few hundred metres.

I caught a guy near the top who was on his 3rd climb of the day but was absolutely going nowhere and he was worried he would have to give up his attempt to join the brotherhood of fruitcakes. All I could do was a congratulate him and wish him the best. But I think he was going to quit. Up top the views were actually mediocre as it was a bit hazy. I peeked over the other side, but had no more legs or drinks to dare descend in the wrong direction.

Great ride - and I’ll have to return to have a peek at the other 3 routes. Returned home in time to see the Dauphiné race up Ventoux - amazing.

Near the beginning. Lake Bourget and Mont du Chat over my left shoulder: