Col. d'Izoard
De Ingang van Blog
Yikes. Na het beklimmen van Col. de la Cayolle in de ochtend (60 kms daar en terug) ik had een itch om de legendarische kant van het Zuiden van Izoard te beklimmen (Doreen en I allebei beklommen de kant van het Noorden op Zondag. Het is HARD (geschatte Hors Categorie) en mijn benen waren bien cuit (gekookt) na 6 grote dagen in een rij. Maar wij verlieten het gebied zo…. waarom niet. De reis beklom enkel over een week geleden, zo overvloed van vers wegart. Ik wist het pijnlijk zou zijn en het was. Ik vroeg Doreen niet om te veel vooruit te drijven aangezien ik zou kunnen ophouden met. Maar na ben vreselijke eerst 45 minuten die ik definitief een ritme te krijgen en gedaan o.k. op de laatste zeer steile 7 kilometers begonnen (het gemiddelde nemen van +9% met korte rek veel steilere die). Een antieke autoparade daalde, kon ik donder als bedreigd onweer horen, en mijn benen gilden. Netto, zeer lawaaierig. Ik zou zonder de constante cheering en steun van Doreen opgehouden zijn met.
